αποκλειστικό: το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Γιώργου

Σκαρίφημα του γράφοντος, 27.12.2009.

Άντε, καλή χρονιά, κατά πάσα πιθανότητα 2010.

νίπτει τας χείρας με μανίκια σηκωμένα

Ξεκίνησε "δυνατά": με επικοινωνιακά τεχνάσματα, παράξενους τίτλους υπουργείων, εξαγγελίες-κράχτες... Κι έπειτα ήρθαν τα ...άδεια ταμεία. "Λεφτά δεν υπάρχουν", αναφώνησε ο ΓΑΠ (Γιώργος ο Αντιεξουσιαστής Πρωθυπουργός) και το "νέο" δεν το έμαθε χθες. Σίγουρα το γνώριζε κι όταν έκανε εξαγγελίες παροχών, προεκλογικώς.
Πόσο ανόητοι πιστεύουν πως είμαστε, τελικά;
Πάντως, ειλικρινά, εύχομαι να τα πάει καλά η νέα κυβέρνηση. Για το καλό όλων μας.

Το σημερινό σκίτσο το αφιερώνω στον Άγνωστο Έλληνα Μαλάκα. Που όλα τα υπομένει και τους ίδιους πάει και ψηφίζει. Δεν έχει σωστή κρίση, έχει τουλάχιστον γερή κράση.

μαθαίνουμε για το περιβάλλον εξ απαλών ονύχων

κλικ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση

Το νέο σκαρίφημα δεν έγινε με πένα και χαρτί, αλλά με ...playmobil. Καθώς έπαιζα με το μικρό μου γιο (ηλικίας 17 μηνών παρά κάτι ψιλά), σκέφτηκα να τον προετοιμάσω για το ...μέλλον των ελληνικών δασών. Ψέμματα, απλώς ήθελα να παίξω κι εγώ, να θυμηθώ τα χρόνια εκείνα τα παλιά που έπαιζα με playmobil. Τότε ήταν της μόδας οι Αμερικανοί στρατιώτες, το σχετικό φρούριο και οι Ινδιάνοι (χωρίς φρούριο). Τότε δε γνωρίζαμε τίποτα για ...ανθρώπινα δικαιώματα. Εκατόμβη θυμάτων κι απ' τις δυο πλευρές. Τουλάχιστον για τα παιδιά μικρής ηλικίας, η θεματολογία δείχνει να είναι πιο "ευγενής": δεντράκια, προβατάκια, παιδάκια και μαμάδες. Αξιοσημείωτη είναι η παρεχόμενη δυνατότητα ...δημιουργικής παρέμβασης στα προκάτ σενάρια που απεικονίζονται στα κουτιά συσκευασίας. Ιδού λοιπόν μια μικρογραφία ελληνικού δάσους, πριν και μετά την "αξιοποίησή" του.

αποκλειστικό: η Ελλάδα μετά τις εκλογές

Ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει πρόωρες εκλογές, ουσιαστικά παραιτείται. Πρόκειται για πολιτική αυτοκτονία, στην παρούσα συγκυρία. Με τα πολλά, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται νεκραναστημένο. Ο Γιωργάκης έγινε Γιώργος και δηλώνει έτοιμος να κυβερνήσει. Η κατάσταση είναι σοβαρή. Αυτή τη φορά μάλλον δε γλιτώνουμε από την πράσινη λαίλαπα...

Το μόνο παρήγορο: ανοίγει ένα νέο λαμπρό κεφάλαιο στην ιστορία της ελληνικής σάτιρας και γελοιογραφίας.

Ένας φίλος το διατύπωσε διαφορετικά:
Είχαμε κυβέρνηση για κλάματα. Θα έχουμε κυβέρνηση για γέλια!

η υπομονή έχει τα όριά της -η αυθαιρεσία πάλι, όχι

Αγανάκτηση κι οργή αισθάνομαι. Είμαστε όλοι εμπρηστές, ο καθένας με τον τρόπο του. Ναι, σε σένα μιλάω, που προτίμησες να πας για μπάνιο στη θάλασσα, αντί να ψηφίσεις. Και σε σένα, που έχτισες στο δάσος το αυθαίρετο. Κι εσύ, ναι, εσύ με τις "υψηλές γνωριμίες", καραδοκείς, σου πέφτουν τα σάλια, θες να κάνεις τα ίδια -και χειρότερα! Κι εγώ, δεν πάω πίσω. Από τον καναπέ μου, βλέπω τη φωτιά, όπως κι εσύ.
Απ΄ό,τι φαίνεται, κάποιοι πιστεύουν πως δεν υπάρχει όριο στην ατίμωση της φύσης, δεν υπάρχει όριο στην ανθρώπινη απληστία. Υπάρχει όμως η Ύβρις. Κάτι παραπάνω γνώριζαν οι παλιότεροι...

Το παραπάνω σκαρίφημα το έφτιαξα σήμερα βιαστικά, οι γραμμές του είναι κάπως "βρώμικες", όμως το ανέβασα ως έχει. Ό, τι έχει να πει, το λέει.

Ο παρακάτω διάλογος είναι από το ιστολόγιό μου Ο Καραγκιόζης στην Ελβετία (ο γράφων είναι ξενιτεμένος από το 2003):
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Δε μου λες ρε Χατζατζάρη, εδώ στην Ελβετία γιατί τα δάση δεν παίρνουνε φωτιά όπως στην Ελλάδα;
ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη μου, στην Ελβετία οι εμπρησμοί απαγορεύονται...

Διάβασε όλο το σχετικό "επεισόδιο"με τον Καραγκιόζη εδώ.

ο χαρταετός πεθαίνει στον αέρα

Ένα καθαροδευτεριάτικο σκαρίφημα-μνημόσυνο των παιδικών μας ονείρων...

ακούστε το "βαλς των χαμένων ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι (YοuTube)

η απόδραση Παλαιοκώστα εισάγει νέα έθιμα

σκαρίφημα της 02.03.2009, δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο Παραπολιτική

ο Καραγκιόζης και η οικονομική κρίση

Νέο σκαρίφημα (21.02.2009)

Ο Καραγκιόζης, ως προσωποποίηση μιας εύθυμης φιλοσοφικής θεώρησης της ζωής *, είναι πάντα επίκαιρος - ιδίως σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπως η σημερινή (και κυρίως η αυριανή). "Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται", λέγει ο λαός μας. Όμως όταν ακόμα κι ο Καραγκιόζης δε μπορεί να ονειρευτεί καρβέλια (όπως τον φαντάστηκα στο σκίτσο), τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καθόλου καλά στον κόσμο μας. Για να διατηρήσουμε την πίστη μας (σκόπιμα δε λέω "ελπίδα") σ'ένα καλύτερο μέλλον, αποζητάμε διαρκώς κάποια ενθαρρυντικά σημάδια στην καθημερινότητά μας, την κοινωνική και πολιτική ζωή. Είναι ίσως το τελευταίο "καταφύγιο λογικής", σε χαλεπούς καιρούς. Πού είναι, σήμερα, τα σημεία που θα εμπνεύσουν αισιοδοξία, που θα κρατήσουν τη φλόγα της πίστης μας αναμμένη; Εναγωνίως τ'αναζητάμε. Την ίδια στιγμή, κάποιοι διαγκωνίζονται σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις για το ποιος είναι ο "καταλληλότερος" (σχετικό σκίτσο εδώ). Έλεος πια. Γ.Σ.Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει είναι π’ ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη
Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες όμορφα να σήκωνα, σα να ’ταν επιβάτες (...)Α, ρε Σαββόπουλε, τί να πούμε κι εμείς, τα έχεις πει όλα...
* η έκφραση προέρχεται από την ιστοσελίδα του Σπαθάρειου Μουσείου Θεάτρου Σκιών.